Ir al contenido principal

flânerie · mi rumbo

«[...] No és massa tard per tot allò que és important
(Per a mi, com ser feliç).
Estic tan cansat …però he de tornar a començar. [...]»
 
_ No 'Es Massa Tard de Lax'n'Busto
 
cansada de ser cellisca y no tormenta,
de no ser aquel tsunami que merme y tienta,
convertir tristeza en nostalgia de buenos momentos
como puente entre versos,
estoy cansada de pensar cómo morder besos
cómo dejar los cuerpos pulcros y tersos,
pensar en mejoría viendo todo negro
ser luna llena, estallando en el universo
 
petrificada, guardando mis ganas en un cajón,
creyendo que sólo en el interior hay sazón;
presta ahora atención:
que la comunicación a otro nivel pega el bajón,
pues como escaleras funeral,
allá donde eleva la mano el militar,
ahí las expectativas morirán
 
flânerie, como vagabunda de la vie,
aplicando el secreto profesional,
no dándome de sí;
agrimonia, como bálsamo natural,
inmunológica, como poeta crónica natural,
no estúpida, como la mayoría cree normal,
no tejo, mas inicio la urdimbre de mi vida
 
sepultada, como tumba egipcia,
con fallos, fracasos y rimas,
intentando lograr
que se cosan en mí,
rayos, focos y firmas
intentando alcanzar
mi propia seguridad
 
alejada, como náufraga de su propia casa,
no es familia la que vive en esta actualidad
donde realmente me echan flores, pétalos, ramos
ahí será donde atine a trazar mi rumbo, mi tramo,
ahí creceré, entre adversidades, sin ser trazas
de un producto propio
 
quiero deambular...
mi mente oxigenar,
y reiniciar con quienes me recubren,
de oro y cenizas,
y al pájaro ven volar.

L O+ L E Í D O · A Y E R

tørt hav · el mar impreso en sus cejas

A Ida, un flechazo danés, tenía el mar impreso en sus cejas de dónde viene adónde se queda yo manejo, tu voz me lleva mar adentro, mar pernera sopla el viento, tu cara despeja capitana de un barco en cuesta cuesta dar el paso y en poema (se) queda un flechazo extraño de ultramar que en bote vikingo se aleja tørt hav tørt hav hvad nu? svar havet bliver ikke fugtet af tårer der er kun vand i digtene* aquí queda, crush , como un lifejacket pinchao una llamita de ida y vuelta pega sant joan quema apaga y en ascuas deja. *mar seco mar seco ahora qué contesta no con lágrimas humedece el mar sólo hay agua en los poemas

umami · "te escribo poco pa lo mucho que te quiero"

«Nos veremos en sueños hasta que nos veamos de verdad» _Cristina Moltó toda su vida buscando la luz toda su vida buscando y los colores lúcidos sólo le hacían  cegarse Monet, ¿qué te impresionó? quédate Monet, ¿qué te cegó? enséñame; mayo añora versos y cegada por absortos gestos no pude más que desistir Koi, he pensado en lo que me dijiste: este poema tuvo versiones pero pensadas desde el enojo ahora escribo desde los hechos y dejo atrás todo el despecho y vuelvo a escribir junio se colmó de maltrechos de referencias y cuentos una parte de mí dejó de existir, mucho texto, muy poco lecho un sueño: volver en sí · volver al lago a tus nenúfares Monet a mi calma, a mi buen ayer a buscar un halo que al cegarme me diera la clave de que no estaba mirando bien y reconectar con mi piel con el mutismo que me hace ser quien soy despojarme de agravios que no dejan ver quién soy centrarme en los consejos que quien me estima me da y de vuelta doy, quiero ver adónde voy que si me equivoco o lo h...

ser (v)ello

Si tuviera barba no sería de 3 pelos No una gris barba tendría una película de escarcha Me pondría pins en el pelo me haría trenzas, me teñiría el pelo me haría coletas, kikis y flequillos me dejaría el color que tengo si tuviera barba sería un ser pleno guapo y elegante desdeñado y bueno si tuviera barba no se meterían con mi vello porque entraría en los cánones normales y sería visto bueno.

e x i t u s · se escribe con uve [1001 · 20:21]

júbilo se escribe con uve [1925-2025]   Piel de papiro escribe su historia en retales de memoria de personas ajenas a ti,   Cinco horas con agravio que pasé contigo como Mario con Delibes, en tu lecho te acompaño, pues no quería que acudieras sola al encuentro más esperado,   «Qué bien nos vendría un abrazo», dijo Benedetti en Un amor eterno ; qué blanca tez mengua en tu recuerdo, el alma sale de aquí: habrá que irse en algún momento,   y no obstante, a cuántos muchos criaste sin tener la fuente de tu admiración cerca, con tantos abriles que se fueron escapando con tantas miradas puestas en ti, pocos poemas te declamé en tus idas y venidas y ahora que marchas, no salen de mi boca palabras mas sólo una mirada vaga que no sabe adónde ir.   Dos victorias entrelazadas dos generaciones ya separadas dos sofás:   vida y muerte y nada más,   dos derrotas silenciadas dos miradas ya apagadas dos perspectivas: una fría, otra ardiendo una en vías, otra viviendo, ...